Ευθείες βολές κατά των Κούρδων της Συρίας (Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων - SDF) εξαπέλυσε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν, κατηγορώντας τες ότι «παίζουν και με τις δύο πλευρές» και λειτουργούν προς όφελος του Ισραήλ, υπονομεύοντας την ενότητα και τη σταθερότητα της Συρίας.
Οι δηλώσεις έγιναν στην Άγκυρα, μετά τη συνάντησή του με τον ΥΠΕΞ του Ομάν Μπαντρ μπιν Χαμάντ αλ Μπουσαϊντί. Ο Φιντάν υποστήριξε ότι η μοναδική επιδίωξη της Τουρκίας είναι η περιφερειακή ειρήνη, ενώ κατηγόρησε το Ισραήλ για πολιτικές «διαίρει και βασίλευε».
Στο επίκεντρο το Χαλέπι: ο Τούρκος υπουργός ζήτησε την άμεση αποχώρηση των SDF και την αποστρατιωτικοποίηση περιοχών, τονίζοντας ότι «κανένα κυρίαρχο κράτος δεν δέχεται παράλληλες δομές εξουσίας». Υποστήριξε ότι αν οι SDF είχαν επιλέξει την ενσωμάτωση στη Συρία, «τα πρόσφατα γεγονότα δεν θα είχαν συμβεί».
Ο Φιντάν ανέφερε εντατικές επαφές με Συρία και ΗΠΑ για να αποφευχθεί νέα αιματοχυσία και κατηγόρησε τις SDF ότι αγνοούν μηνύματα ακόμη και από τον φυλακισμένο ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν.
Τουρκικό ΥΠΑΜ: «Θα βοηθήσουμε αν ζητηθεί»
Την ίδια ώρα, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε ότι συγκρούσεις αναζωπυρώθηκαν στις 6 Ιανουαρίου σε συνοικίες του Χαλεπίου με πλειοψηφικά κουρδικό πληθυσμό, στο πλαίσιο επιχείρησης της συριακής κυβέρνησης για την αποκατάσταση της δημόσιας τάξης. Η Άγκυρα δηλώνει ότι παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και είναι έτοιμη να παράσχει στήριξη στον συριακό στρατό, εφόσον ζητηθεί.
Το τουρκικό υπουργείο επανέλαβε τη στήριξή του στην εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και στην αρχή «ένα κράτος, ένας στρατός», υπογραμμίζοντας ότι δεν αποδέχεται παράλληλες ένοπλες δομές.
Ανάλυση: «Λύση» με επίκεντρο τη Συρία
Σε ανάλυσή του στο T24, ο αρθρογράφος Γκιοκτσέρ Ταχιντζιόγλου επισημαίνει ότι η λεγόμενη «διαδικασία λύσης» του Κουρδικού στην Τουρκία συνδέεται άμεσα με τις εξελίξεις στη Συρία. Όπως σημειώνει, η ένταση μεταξύ Δαμασκού και SDF πλησιάζει σε οριακό σημείο, ενώ η παρουσία των ΗΠΑ περιορίζει προς το παρόν την κλιμάκωση.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η Άγκυρα αντιτίθεται κατηγορηματικά σε οποιαδήποτε μορφή αυτονομίας και επιμένει στην πλήρη ενσωμάτωση των YPG/SDF στον συριακό στρατό. Παράλληλα, εξετάζεται το ενδεχόμενο ενεργότερης τουρκικής στήριξης σε ενδεχόμενη στρατιωτική επιχείρηση της Δαμασκού, με την αντίδραση του Ισραήλ να αποτελεί κρίσιμο παράγοντα.
Ο αναλυτής καταλήγει ότι η ρητορική περί «παρέμβασης εάν χρειαστεί» παύει να είναι θεωρητική και συζητείται πλέον ως συγκεκριμένη πολιτική επιλογή, με τις εξελίξεις στη Συρία να καθορίζουν τις επόμενες κινήσεις.
